De jeugdzorgen in het jongerenwerk en de jeugdzorg

De jeugdzorgen in het jongerenwerk en de jeugdzorg

Jongerenwerk en/of jeugdzorg

 Yoast SEO zegt “The copy scores 23.5 in the test, which is considered very difficult to read” Dat klopt, het is geen luchtige stof.

Je moet wel knettergek zijn om van je roeping je werk te maken; op basis van je voorbeeldfunctie een bedrijf starten, werkgever te worden en andere goede voorbeelden aan te nemen, deze een contract te geven en samen met een super team van gelijkgezinden te geloven in de menselijke maat en je cliënten te begeleiden met simpelweg leven.

Verbinden

Is Topnotch!, hip en tijdrovend, net zoals netwerken. Wij verbinden ons dus alleen met maatschappelijk inhoudelijk belangrijke kwesties die de jongeren en zijn of haar netwerk echt verder helpen. Individuele psychosociale begeleiding, de ontwikkeling en privatisering van futureproof jongerenwerk zijn thema’s waar wij dan ook zeer uitgesproken opvattingen over hebben. Dat doen we graag door middel van het adviseren en formuleren van simpele beleidskaders, die door gemeenten uitgevoerd kunnen worden. Een must! Want, helaas wordt de kloof elke dag steeds groter tussen wat er in de gemeente hokjes op Ipads of laptops wordt genotuleerd, bedacht, of beter uitkomt en de uitvoering daarvan. We zien het dan ook als onze plicht om onze tanden hierin te blijven zetten. Daardoor blijven we met onze voorbeeldfunctie geloofwaardig en betrouwbaar voor degene die we vooruit helpen. Jongeren met en zonder…

Hoe vertaal je straat, for real, culture, LIGAF en de intensiteit van de sommige problematiek richting beleidsmakers?

Hierin zijn we eigenzinnig, soms lastig, maar desalniettemin heeft door al die jaren het belang van onze doelgroep centraal te stellen en menig knuppel in het hoenderhok een aardige movement op gang gebracht.
Veel van onze jongeren staan inmiddels zo op de rails dat ons gedachtegoed op veel gebieden vervolg krijgt en we steeds meer gevonden worden.

Street knowlegde & simplicity

Wij zijn graag op straat, in de wijk en bij de mensen thuis achter de voordeur. Onze analyse blijft; beleidsnota’s maken, herijken van visie, het wiel keer op keer opnieuw uit willen vinden zijn één ding, maar zodra de gemeenten gaan denken dat de zaken goed geregeld zijn begint het pas.

De vraag is of het ook uitgevoerd kan worden en of het daadwerkelijk de jongeren en jongvolwassenen vooruit helpt. We zien dat de politiek vaak bij het niet slagen van het gekozen beleid wordt afgerekend terwijl er toch echt veel te veel beleid gemaakt wordt door een beleidsambtenaar met nauwelijks kennis van zijn of haar portefeuille.

Een beleid dat absoluut niet aansluit bij de werkelijke problemen en oplossingen. Wil je dat goed kunnen doen, dan kan dat alleen als je dag in dag uit laat voeden door de mensen op wie dat beleid betrekking heeft. De jongeren en jongvolwassenen.

Hoe kun je street knowledge en simplicity toepassen in wet- en regelgeving?

Wij worden als intermediair steeds meer uitgenodigd om te spreken over de problemen maar des temeer over de oplossingen die we toepassen in de uitvoering. Er is veel meer mogelijk dan vaak gedacht wordt door de zeer complexe zaken te versimpelen en te normaliseren.

Aanbesteding & indicatie circus

Voorafgaande aan de transitie van de jeugdzorg hebben wij het aanbesteding & indicatie circus van voorspelt. Nu is het aan de orde van de dag en bepaalt het helaas hoe het leven van de jongeren of jongvolwassenen eruit komt te zien. In welke gemeente woon je en welke consulent of ambtenaar bepaalt hun toekomst? Dat speelt overal:

Jongeren vragen ons daadwerkelijk of het zinvol is om te verhuizen met de wetenschap of het vermoeden dat ze in een andere gemeente betere ondersteuning kunnen krijgen.

En het gekke is… soms is dat zo, maar meestal is ons advies om te blijven zitten waar je zit. Wij geloven er absoluut in dat een subsidierelatie, een contract of het verkrijgen van een beschikking geen automatisme mag zijn. Maar dat deze zorg helaas door de regelgeving bureaucratischer dan ooit en “strictly business” is geworden moge duidelijk zijn. Het gaat om zoveel mogelijk zelfredzaamheid, (wat soms onmogelijk is), juridisering, afdekken van financiële alsmede zorg inhoudelijke risico’s en dan het liefst zo goedkoop mogelijk.

Het is een karikatuur van waarover het zou moeten gaan. Het werkt voor de doelgroep zeer demotiverend en het ergste is dat ze er aan gewend zijn geraakt. Niet in de zin van ‘dit kan er ook nog wel bij’, maar van ‘het is wat het is’.

Verjongen en meer lef tonen

Onze kritiek is echter altijd opbouwend, “positief vooruit” zit ons in het hart, anders kun je geen jongeren en jongvolwassen helpen. Dit geldt overigens voor iedere jeugdhulpverlener in Nederland.

Gezien de complexiteit van onze werkzaamheden houden we het graag simpel. Helaas zien we hier wel alle jeugdhulpverleners mee worstelen in een bureaucratisch gedrocht als het sociaal domein. We blijven onszelf wijsmaken dat het niet onuitvoerbaar is.

Want wat je moet anders, de hoop opgeven? Dat schaadt de jongeren, de kinderen of de jongvolwassenen en de ouders die jouw hulp en hoop zo hard nodig hebben.

We zijn dus kritisch maar optimistisch ten opzichte van gemeenten. Sinds de transitie zie je de gemeenten, maar ook de landelijke politiek zeker verjongen en meer lef tonen. De menselijk maat voel je terug in het debat en die ervaren we door de hoeveelheid aan vragen om advies te geven m.b.t. preventie, future proof jongerenwerk & hulpverlening die onlosmakelijk zijn verbonden met individuele psychosociale begeleiding en nazorg.

Verademing

Daar waar de verkokering binnen de gemeenten zo groot is dat de ervaringen die zijn opgedaan niet gebruikt worden bij de inkoop van preventie, jeugdhulpverlening, begeleiding en nazorg worden wij nu gevraagd om nieuwe inzichten.

En het grappige is dat de tips en adviezen over hoe je jongeren vandaag de dag kunt bereiken of ze met rust moet laten zowel voor de doelgroep die we begeleiden ook voor de gemeenten een verademing blijken te zijn. Door intensief samen te werken en gemeenten te begeleiden bij hun werkzaamheden zien we dat de rol van de verantwoordelijk ambtenaar of consulent meer aansluit op de doelgroep.

We konden ze bijvoorbeeld vertellen om geen formele brieven aan zorg mijdende jongeren en gezinnen meer te schrijven. “U wordt aanstaande dinsdag verwacht voor een evaluatie of onderzoek bij het WMO loket, het CJG, het centrum voor Werk Inkomen”, maar dat echt aan de hulpverlening, die het gezin al langer kent over te laten. Of geen huisbezoeken meer aan te kondigen om opnieuw te indiceren bij jongeren die door blijvende diagnoses en de daarmee samenhangende problematiek meer thuis horen in de WLZ.  Mensen kunnen die brief vaak niet eens lezen. Niet omdat ze niet kunnen lezen, maar bijvoorbeeld door hun problematiek de sleutel van hun brievenbus kwijt zijn en geen geld hebben om via de bewindvoerder bij de woningbouw een nieuwe sleutel aan te vragen

Veel van onze jongeren zitten in een isolement, komen niet verder dan hun vertrouwde buurt; die gaan niet naar het gemeentehuis, de hulpverlening of een loket. Die reizen niet alleen met de bus of trein. Die lopen met een beetje geluk iets verder naar de Aldi of Lidl in plaats van de AH.

Wie bedenkt zoiets?

De rol van de gemeenten is helaas voor veel jongeren 2much en onnodig. Door minder na te denken over dat wat goed voor een jongeren is kun je ze ook geen rare voorstellen doen in het aanbieden van of doorverwijzen naar passende hulpverlening.

Gemeenten zijn na de transitie alles behalve achterover gaan leunen. Ze werken zich kapot. Echter zijn nuchter nadenken en simplicity van de agenda bij de gemeenten verdwenen.

Dat vertaalt zich onmiddellijk door in de uitvoering, veel mensen met know-how zijn vertrokken. Echter zien we bij de gemeenten dat er steeds meer mensen worden aangenomen om te scannen. D.w.z. kijken of ze kunnen voldoen aan de hulpvragen van steeds meer jongeren. We zitten er met de neus teveel boven op.

Dat steeds meer kleine aanbieders failliet gaan heeft te maken met het feit dat de gemeenten het hele proces op de verkeerde manier inrichten. Afschalen, korte indicaties, korte contracten zijn al met al weinig duurzaam en onzeker. Geen enkel bedrijf houdt zijn hoofd dan boven water en er is geen hond die deze onzekerheden aan zijn cliënten kan verkopen. Deze versnipperde begeleiding, door het verloop van personeel, betekent dat cliënten geen vertrouwensrelatie meer met hun begeleider aan gaan en dat is funest voor succesvolle begeleiding.

Zoveel aanbieders, meerdere (raam)overeenkomsten, verschillende contracten, procedures en partijen. Mensen moeten eerst langs een WMO of CJG, die ze dan meestal doorverwijst naar de gevestigde orde; de grote jongens die zich in het verleden al bewezen hebben. Behaalde successen in het verleden bieden echter geen garanties meer voor de toekomst. Dit geldt al helemaal voor de GGZ, die realiseert zich dat en zoekt nu naar nieuwe antwoorden op vragen van de cliënt.

De vraag vanuit de jeugdhulpverlening luidt: “Wie bedenkt zoiets?”
Hierop komen geen antwoorden dus daarom geven wij het antwoord al vanaf 2007 zelf.

Onrecht

De zorg vragende of mijdende doelgroep heeft in het leven al genoeg onrecht ervaren en heeft recht op antwoorden. Dat zijn we ze namelijk verplicht. Weg bij je moeder en via de crisis door naar een pleeggezin. Daarna van instelling naar instelling, van leefgroep naar leefgroep worden verplaatst. Dat is gelukkig niet de tijdlijn van de meeste jongeren, maar die bereiken we d.m.v. de jongens die we begeleiden wel. Preventie door nazorg.

Een jeugdhulpverlener weet dat door alle onrecht veel jongeren een destructief gerechtigde aanspraak opbouwen.

Simpel gezegd: omdat ze zoveel is overkomen dat ze beschadigd, voelen ze langzaam het recht om de schade op een ander en zichzelf te presenteren. Dit destructief recht wordt dan helaas omgezet in destructief gedrag

en dit geldt nu dus ook voor veel jeugdzorg instellingen die zoals gezegd failliet zijn gegaan.

Echter door de door de focus te leggen op de abnormaliteit van dit gegeven en je cliënten te moeten bevestigen in het onrecht wat ze is aangedaan door nog meer onrecht, zullen deze jongeren steeds meer het recht voelen om dit onrecht op het systeem te verhalen.

De gemeenten en politiek moeten zich ervan bewust zijn dat ze met de complexiteit van het zorgsysteem een signaal afgeven dat jongeren een ondergeschoven kindje zijn en deze gek van boosheid en verdriet worden. Ze zullen nog harder gaan schreeuwen om aandacht, hunkeren naar liefde, een schouder en stoppen met hopen op een betrouwbaar netwerk. Daar wordt “strictly business” risky business!

Het gedrag van deze jongeren & jongvolwassenen zal nog meer aantonen dat ze klaarblijkelijk net zoals de jeugdzorg en de GGZ zelf te onmachtig zijn om hier invloed op uit te oefenen.

Begrip

Dit is de de eerste les die wij samen met onze jongeren de beleidsmakers vaak leren. Dat zij doordraaien zegt niet zoveel over deze jongeren alleen, maar over een jeugdzorg systeem dat haar niet geeft waar jongeren ten diepste recht op hebben. De pijn van veel jongeren en jongvolwassenen is zo groot, dat wij geleerd hebben om preventie binnen onze werkzaamheden prioriteit te geven. Dus niet de cliënten in een vergevorderde ontwikkeling van onrecht pur sang, maar juist al die kids waar het onrecht zich voor het eerst laat zien. Door anders op dit onrecht te reageren, heb wij enorm veel mogelijkheden om de ontwikkeling van dit onrecht te temperen.

De reacties vanuit het systeemdenken werken vaak onrecht-bevestigend en daar kan geen enkele hulpverlener mee uit de voeten.

Wij zullen dus ook nooit met alles wat we in ons hebben de cliënt vertellen dat het beter moet, anders kan en dat ze sociaal maatschappelijk zelfredzaam moeten worden. Dat zijn ze op hun level namelijk al lang. Het betekent namelijk “je past je maar aan” en dat is niet nodig. Daar komt nog eens bij dat jongeren ons nooit zullen zeggen “Jullie hebben gelijk, ik zal mij aanpassen” Nee ze zullen de deur dichtsmijten en roepen: “Jullie begrijpen er geen flikker van”

Als je op de betonvloer geboren bent, je broertjes en zusjes ziet vertrekken naar verschillende pleeggezinnen, je oma je heeft misbruikt, je moeder weer opgenomen is in de GGZ, je door toedoen van creditboys met dezelfde problematiek een paar telefoonabonnementen hebt afgesloten en je ze niet kan betalen. Je vader is doodgeschoten, je stiefvader teveel zuipt en de wereld zo druk is dat je continue met een koptelefoon op moet lopen en het jongerencentrum sluit dan hebben ze allemaal gelijk.

Dan begrijp je er helemaal niks van en ben je niet in staat om de wereld voor jongeren te verbeteren. Deze jongeren zullen zich onbewust blijven bewegen in een zorgsysteem dat het gevoel van onrecht voedt om op een destructieve manier hun verhaal te blijven vertellen.

Veel jongeren lukt het niet om woorden te vinden voor hun intense verdriet. Ze vertellen hun verhaal met gedrag, uit onmacht en boosheid die niet begrepen wordt maar wat ze  wel keer op keer proberen te zeggen. Het helpt ze alleen de pijn tijdelijk niet of minder te voelen, maar het lost niks op.

Tweede les: Erkenning

De tweede les is om te erkennen dat de jeugdzorg dus blijkbaar niet bij beleidsmakers begrepen wordt en vele mensen, werkzaam in de jeugdzorg, op het punt staan zelf de deur te dicht te smijten aangezien het systeem rondom preventie en jeugdzorg teveel afleid van de zorg an sich. Het systeem begrijpt zichzelf niet eens en dit wordt erkend door het VNG.

Wij leren de beleidsmakers en consulenten dat vaak de goedbedoelde en liefdevolle interventies in feite een volgend vinkje op de waslijst van onrecht zijn bij deze jongeren. Ze zitten niet te wachten op een belerende vinger, een zoveelste doorverwijzing, een piramide van Maslow of simpelweg de opmerking dat de skateboardbaan volgens de richtlijn van de gemeente misschien wel te hoog is.

Ze vragen om een oprecht luisterend oor en ze geven d.m.v. “the finger” al heel lang aan dat gemeentes hun vinger, of beide handen beter kunnen gebruiken om de iets te enthousiaste beterweter op de stoel van de hulpverlener mond tot stilte te manen. 

Ze willen gehoord en geholpen worden en niet keer op keer aan een vreemde moeten vertellen hoe het eigenlijk echt met ze gaat en waarom ze welke ondersteuning nodig hebben.

Doorverwijzen of doorgeschoten?

En pas na een succesvol gesprek waarin de werkelijke problematiek, een werkelijke behoefte, een preventieve maatregel ten dele in beeld komt is er vaak nog meer nodig of het is heel simpel. Neem ze serieus en geef ze een keuze, om zo te voorkomen dat ze uit beeld verdwijnen of ze je vertellen dat je het tegen niemand mag vertellen.

Anders gezegd: als je als gemeente het gesprek niet oprecht aangaat omdat daar op voorhand geen geld voor is of ze geen alternatieven biedt in zorg op maat en preventief aanbod en niet net zoals school verplicht maakt,

dan ga je akkoord met het verkleinen van de kans op professionele hulp.

De vele jongeren die wij al die jaren bereiken en zelf inmiddels het goede voorbeeld voor anderen zijn en de gemeenten adviseren, zijn namelijk – vaak pas na heel veel met ons praten, lang nadenken en twijfelen – gebruik gaan maken van het vertrouwen dat wij ze van begin af aan bieden. Een jongere zal echt nooit wanneer hij met zijn scooter of waggie langs een CJG, Wmo loket, een gemeentehuis of een een praktijk voor therapie rijdt, afstappen en aanbellen om vervolgens te zeggen: “Kunnen jullie me helpen”? Het gaat niet goed met me.’

Deze deuren gaan pas open als jongeren langdurig in veilige omgeving vertrouwen hebben gekregen en helaas biedt niet altijd het gezin dit centrum van vertrouwen.

Hey das raar.

Hey das raar.

HEY DAS RAAR.

Het was wederom donderdag. Met frisse moed stapte ik in de auto richting Laren om bij Dirk op huisbezoek te gaan. Hoewel het koud was scheen gelukkig de zon dus ik vond het al best. Bijna bij Laren ging het voor de wind, ditmaal eindelijk een keer geen trekkers of fietstocht fietsende mensen die me de weg versperden. Maar toen…

Ik wachtte op een tegenligger die voor mij de Ehzerbrug overging. In al mijn geduld betrad ik het smalle bruggetje, eenmaal overgestoken doemde er een man in een oranje hesje op. Midden op de weg, hij wenkte een andere tegenligger die gestaag doorreed. Ik dacht: Hey das raar. Ik stopte, deed mijn raam omlaag en riep hem toe, “Goedemorgen meneer, waar moet u naar toe?” Ik dacht: misschien is hij gewoon op weg naar Laren dan geef ik hem wel ff een lift, of is hij verdwaald. De oudere man zal waarschijnlijk gewoonweg niet weten hoe navigatie op een hightech mobiele telefoon werkt. Terwijl hij dichterbij kwam zag ik raar gekrabbel op zijn oranje hesje.

De oudere man zal waarschijnlijk gewoonweg niet weten hoe navigatie op een hightech mobiele telefoon werkt.

Maar het was helemaal geen gekrabbel. De boodschap op het oranje hesje was duidelijk: “Neem mij niet mee! Maar bel dit nummer.” Ik dacht: Hey das raar. Let wel ik stond eigenlijk een beetje half midden op de weg, dus ik zei: “meneer ik zet de auto even aan de kant en komt u maar even wachten met mij dan bel ik even het nummer op uw hesje.” Zo gezegd zo gedaan, meneer wilde eigenlijk direct bij mij instappen, maar het hesje had mij al gesommeerd meneer niet mee te nemen, gelukkig had hij dus al een hesje aan dus hij kon geoorloofd aan de kant van de weg staan. Ik vroeg meneer naar zijn naam en belde het nummer. Een vriendelijke jongeman nam op: “Goedemorgen met Lodewijk”, waarop ik reageerde: “Goedemorgen met Roger van Younger at heart, ik sta hier met Richard, hij was een stukje aan het wandelen en weet niet zo goed waar hij heen moet, maar ik zag dit nummer op zijn hesje dus ik dacht ik bel maar even.” Ik vertelde waar wij stonden en Lodewijk wist waar dat was, “Ik kom er aan”, zei hij.

Terwijl ik samen met Richard aan het wachten was vertelde hij me dat ff een lekker stukkie wilde wandelen maar dan niet meer wist waar hij precies heen ging. Elke auto had hij in de smiezen: “Kijk daar komt er weer één, oh die slaat af. En nog een. Gaat rechtdoor,” ik zei: “Blijf maar gewoon even hier staan Richard, Lodewijk komt er zo an.”

“Goedemorgen met Roger van Younger at heart, ik sta hier met Richard, hij was een stukje aan het wandelen en weet niet zo goed waar hij heen moet.”

Na een kleine 10 minuten kwam Lodewijk aangereden, hij stopte achter ons en ik vertelde Richard dat zijn taxi er was. Ik bracht hem naar de auto deed de deur open en hij stapte in. Ik gaf Lodewijk een hand en zei: “Hier hebbie em hoor, de wandelaar.” Lodewijk heeft zich tig keer verontschuldigd en vertelde dat het wel eens vaker is gebeurd en dat de meeste mensen best boos konden worden omdat deze dementerende man dus zo ‘los’ buiten loopt. Hij bedankte me, waarop ik reageerde met: “Geen dank joh, en das raar, mensen zouden toch niet boos moeten worden maar misschien juist wat meer op onze medemens moeten letten.” Richard bedankte me ook, hoewel ik betwijfel of hij nog kon herinneren dat ik de autodeur voor hem had opengehouden.

“Wat ben jij dan laat?”, zei Dirk toen ik bij hem aan kwam. “Klopt,” zei ik, “maar ik was precies op tijd voor iemand anders vanochtend…”

 *De gebruikte namen zijn vanwege privacy redenen gefingeerd.

 

 

Ik weet wel hoe het moet

Ik weet wel hoe het moet

HET LUKT ME GEWOON NIET ALTIJD ZELF

Soms loop ik even vast, kunnen jullie me helpen? Of weten jullie iemand die mij kan helpen? Ik woon nu drie jaar op mezelf maar ik red het allemaal niet meer alleen.

Ik heb iemand nodig

Iemand die me begrijpt, iemand die weet hoe ik in elkaar zit. Iemand die weet wat ik nodig heb wanneer het me even niet lukt. Wanneer het me even niet lukt om mijn aanrecht op te ruimen. Of wanneer ik me er niet toe kan zetten die mail van de gemeente te beantwoorden. Ik weet echt wel dat ik een winterjas nodig heb maar zoals ik nu in mijn vel zit ga ik echt alleen die winkel niet in. Ik heb iemand nodig die mij aanvoelt. Het liefst iemand die net zo rustig is als ik.

Niet iemand die hyper om mij heen loopt te springen en van alles wil aanpakken waar ik nog niet aan toe ben. Gewoon iemand die mij aanvult.

Iemand die in mijn tempo met me mee gaat. Iemand die met me mee denkt over de dingen waar ik tegenaan loop. Iemand die me bij de hand pakt wanneer ik weer eens blokkeer.

Niet iemand die nieuwe problemen ziet omdat ik het nu eenmaal anders doe dan de rest maar iemand die gewoon snapt wat ik wil en waarom ik dat zo wil. Iemand die er voor me is wanneer het me zelf even niet lukt.

Ik woon drie jaar op mezelf en daar ben ik best trots op, dat hadden ze vroeger nooit van mij verwacht. Pak me dat niet af. Ik wil niet begeleid wonen. Over het algemeen red ik me prima alleen soms loop ik even vast. Dan zit ik voor mij uit te staren naar een berg met taken die ik voor me uitgeschoven heb. Dan lukt me even niks meer. Wat is het belangrijkste? Waar moet ik nu beginnen? Op die momenten komt er niets meer uit mijn vingers en loop ik alleen maar verder vast. Dan gaan de mensen ook nog eens aan me vragen of ik wel op mezelf kan wonen. Ik weet echt wel hoe het moet. Ik kan het wel maar soms lukt het me even niet.

Hoe fijn zou het zijn wanneer er op die momenten iemand is die me ziet. Iemand die me door deze momenten heen helpt. Iemand die even naar mij luistert. Met me mee denkt. Samen met mij even die mail van de gemeente beantwoordt. Even met mij naar de stad gaat om die winterjas te kopen of samen met mij mijn aanrecht op wil ruimen.

Dus niet iemand die één keer in de week een uurtje komt praten en mij uitlegt hoe ik het verder zelf moet doen.

Niet iemand die vindt dat ik zelfredzaam moet zijn en mij wel even komt vertellen hoe ik dat allemaal moet organiseren. Omdat hij dat ooit zo geleerd heeft op een cursus. Ik ben best zelfredzaam, ik woon al drie jaar op mezelf en over het algemeen gaat dat hartstikke goed. Het lukt me gewoon niet altijd zelf. Soms loop ik vast.

Hoeveel je mij ook uitlegt, hoeveel tips en trucs je mij ook aan wilt leren. Ik weet het zo langzamerhand allemaal wel. Door vallen en opstaan wijs geworden. Misschien ken ik zelf nog meer trucs en kan ik daarin zelfs jou nog wel iets leren.

Toch heb ik soms iemand nodig. Iemand bij wie ik mijn verhaal kwijt kan. Iemand die me begrijpt maar vooral iemand die me door de momenten heen helpt wanneer ik vastloop. Iemand die samen met mij mijn leven op de rails kan houden en begrijpt wat voor mij belangrijk is.

Kunnen jullie me helpen? Of weten jullie iemand die mij kan helpen? Ik woon nu drie jaar op mezelf maar ik red het allemaal niet meer alleen…

 

Hij is het zat!

Hij is het zat!

EN GEEF HEM EENS ONGELIJK

 Vrijwel iedere deelnemer bij ons loopt hier tegenaan. Bijverdienen met een Wajong en er vrijwel niks aan overhouden. Een stage vergoeding die je weer in kan leveren. Dit motiveert echt voor geen meter.
Vandaar…….Hij is het zat en schreef het volgende

Ik ben het zat

Zat om constant aan te horen dat ik onder het wettelijk minimum moet werken terwijl dit minimum juist is gemaakt om uitbuiting te voorkomen.

Ik ben het zat om meer moeite te moeten doen om een baan te krijgen en te behouden dan Henk en Ingrid.

Ik ben het zat om altijd maar domme opmerkingen aan te moeten horen van mensen die meer verdienen dan ik en zeggen dat ik maar mijn handje op moet houden of maar moet werken voor een hongerloon en dat hun dan geloven dat dat goed voor me is.

Nee bitch ik beroof je liever van je geld dan dat ik ga bedelen.

Ik ben het zat om gemarginaliseerd te worden tot ik er psychopathische trekjes van krijg.

Ik ben het zat om aan te horen dat ik zogenaamd gehandicapt ben terwijl niemand kan beargumenteren wat die handicap nou precies is.

Ik ben het zat om via re-integratie trajecten mongolen baantjes aan te “moeten” nemen wanneer ik een complete waslijst naar ze toe stuur met meer dan 100 bedrijven waar ik zou willen werken.

Ik ben het zat om altijd zo weinig geld te hebben dat ik net rond kan komen en haast niet uit kan gaan met vrienden.

Ik ben het zat om mijn zusje te laten wachten tot ik genoeg geld heb om eindelijk een keer met haar op vakantie te kunnen.

Ik ben het zat om altijd maar te overleven in plaats van te leven door regels die mijn hele leven inperken tot ik gestoord word.

Ik ben het zat om zogenaamd niks te hebben aan mijn huidige diploma’s door de wajong regelingen en discriminatie op de Nederlandse arbeidsmarkt.

Ik ben het zat om te horen dat ik niet eens voor mij zelf mag beginnen zonder dat er financiële consequenties aan vast zitten zoals het in een keer kwijtraken van bewindvoering en geld af te moeten staan aan het UWV.

Ik ben het zat dat ik niks “mag” verdienen, sparen of uitgeven.

Ik ben het zat om voor weinig geld mezelf zogenaamd kapot te moeten werken voor een werkgever die hier dan ook nog subsidies voor krijgt.

Ik ben het zat dat niemand de psychologische impact inziet van jaar in jaar uit van weinig rond “moeten” komen terwijl ik gewoon diploma’s heb.

Ik ben het zat om als “zwak en kwetsbaar” gezien te worden vanwege het feit dat ik een wajong heb terwijl juist marginalisatie en uitbuiting een mens kwetsbaar maakt, al mijn zintuigen werken, ik zie, ik hoor, ik zit niet in een rolstoel, ik mis geen ledematen, ik heb geen spraakgebrek en toch “moet” ik onder het wettelijk minimum werken.

Ik ben het zat om van zo weinig te moeten rondkomen dat ik niet eens het verwijderen van mijn verstandskiezen en het repareren van mijn laptop kan betalen.

Ik ben een Nederlands staatsburger met slechts 1 nationaliteit en ik heb rechten.

Vandaar dat ik eis dat ik een normaal salaris mag verdienen zonder aan regels verbonden te zitten die me arm houden.

Ondertekend…

 

Henk belt

Henk belt

HENK BELT

 020… Jaaaaah met Henk
“Henkie hoe is het jong…?”
“Het leven gaat door…”

Client Henk, ofwel onze Henk zit nog steeds vast. Met Henk gaat het slecht. Henk zit 23 uur op cel. Henk heeft het moeilijk. Henk weet niet waar die aan toe is. Henk vindt dat heel lastig. Henk
wacht altijd op andere mensen. Henk wacht op instanties. Henk wacht al 17 jaar. Henk moet vaak onderzocht worden. Wat zou Henk toch mankeren? Henk belt ons 2x per week 10 minuten of we gaan bij hem langs in Lelystad. Even op adem komen, afreageren, “normale” mensen spreken. Begeleiding van buiten in detentie noemen ze dat.

Vrijwilligerswerk.

Henk informeert naar de rest van de jongens. “Hoe gaat het met deelnemer 7?” Hoe gaat het met deelnemer 1 op school?” “Hey Tommy heb jij inmiddels al een nieuwe broek?” en “Nelus ik vraag me oprecht af wat jij bij een psycholoog moet?”. Hoe gaat het met grote Dave “Hij komt toch wel bij de inhoudelijke zitting?” Komt Roger ook? “Huh wat zeg je nou je moeder is opgenomen? In de separeer?” “Ja die had toch zo’n psychose weet je”. Henk stelt deelnemer 2 gerust “Dan heeft ze nu wel de goede zorg”

Henk is een slecht goed voorbeeld voor ze. Helaas of gelukkig maar? Henk wordt in elk geval door ze begrepen alleen vinden ze het lastig om te snappen dat je niet voor jezelf op mag komen en om hulp mag vragen. Leg dat maar eens uit.

Henk is autistisch.
Henk wordt niet altijd begrepen en dat begrijpen wij wel. We hebben Henk 2 jaar mogen begeleiden en dat ging goed. Heel goed! maar het was veel. Henk wist dat wij het gevoel hadden tekort te schieten. Henk vond van niet.

Samen met Henk zijn we gaan zoeken naar dat beetje extra. Zelfstandig wonen op een rustige plek met 24 uur 7 dagen per week de mogelijkheid om zoals hij dat zelf zegt “zijn zwembad af te wateren bij de begeleiding”. Waar hij alles kan zeggen, ook al is dat soms vreemd.

Een combinatie van (waar dan ook) begeleid wonen en onze psychosociale ambulante individuele begeleiding werd het doel.

Hoe vreemd het ook mogen lijken om aan een doel te mogen werken en om uiteindelijk dat doel te halen heb je als zorgvrager de gemeente of het zorgkantoor nodig. Henk had de gemeente Zutphen hiervoor nodig in de vorm van een WMO consulent.

Deze WMO consulent kwam op locatie. In eerste instantie wilde zij telefonisch herindiceren, maar na een korte uitleg om toch echt bij ons langs te komen gezien deze complexe casus was zij zowaar daar.

Henk praat graag, zij ook…
Dat was het gesprek…

Henk neemt haar persoonlijk niks kwalijk. Wij overigens ook niet. Dit gesprek was echter wel het moment van

Serieus roet in het eten!

Zogezegd de pleuris brak uit. Een periode van onduidelijkheid en onzekerheid na dit eerste gesprek met deze verantwoordelijk WMO consulent. Een ogenschijnlijk lieve meid met het hart op de juiste plek werkzaam bij het Plein. (You know the name, you know the game)

Zij had echter een ander doel dan Henk.
In een gesprek van hooguit 45 minuten had zij in de ogen van Henk de verbluffende arrogantie om hem weinig subtiel uit te leggen dat hij waarschijnlijk over een aantal maanden, op 1 jan 2019, bij Younger at heart weg zou moeten en hij op zoek moest naar dagbesteding. Deze verbluffende arrogantie hebben wij naar Henk vertaald als totale onwetendheid, gebrek aan
exclusieve knowhow en toch suggereren dat je beter weet wat goed voor Henk is.

Henk is autistisch.
Dus al met al had het wat duidelijker gemogen, maar Henk wist genoeg. Hij moest weg bij Younger at heart en opzoek naar andere hulpverlening.

Schoenmaker blijf bij je leest.

In feite heeft desbetreffende consulent dat gedaan en eigenlijk haar opdracht per direct voltooid. Miljoenen bezuinigen (the Game) in het sociaal domein, de eventuele gevaren die dit met zich meebrengt zijn een bijkomstigheid, maar zeker in een stad als Zutphen heel erg tricky en doen pijn.

Henk was te duur!

Een autist kun je dat beter gewoon direct zeggen. Niet door als gemeente op de stoel van hulpverlener gaan zitten, keer op keer aan te sturen op behandeling en het voor Henk af te
doen als dagbesteding en Henk het terrein van GGnet te laten maaien met een grasmaaier.

Henk loopt 17 jaar in de psychiatrie; die behandel je door middel van begeleiding, vaste hulpverlening en een heel klein overzichtelijk sociaal netwerk.

“De wereld is niet zo groot er zit alleen zoveel in”

“Mijn wereld is nu vrij klein” zegt Henk. “Ze hebben ervoor gekozen om me op te sluiten, in plaats van dat er iemand naast mij is komen zitten…en het duurt me allemaal veels te lang”

Hoelang dat weet niemand…..?
(zie artikel Stentor https://www.destentor.nl/zutphen/rapport-niet-af-henk-blijft-langer-vastzitten-voor-wanhoopsdaad-in-zutphen~a0b1a624/)

Henk is autistisch.

Wordt vervolgd…

Hart voor mama

Hart voor mama

18+ 

Net 18 jaar. Volwassen dus. Al 2 jaar begeleiding van Younger at heart. Vertrouwen gewonnen. Duurde ff maar eindelijk. Hij praat. Ziel en zaligheid op tafel. “Fucking hey, Jij kreeg en krijgt het flink voor de kiezen” En dan begint het….Na een hoop ellende zie je hem groeien. Hij lacht weer en gaat voorzichtig denken aan zijn eigen toekomst. Even niet meer voor mama zorgen, maar zorgen maken dat doe je wel. Pa rent zich in ieder geval de benen uit het lijf en wil alleen het beste voor jou. Mijn complimenten zo zien wij de papa’s helaas niet iedere dag.

Je werkt keihard en je weet dat je op de goede weg bent. Muziek is alles en eveneens je houvast. Rhymes & beats helpen jou communiceren. Die bars liegen er niet om. Hier GGZ, daar crisis, opnames, psychoses, angst, pillen en sieraden. “Eigenlijk moet ze toch voor mij zorgen” zeg je dan. “Ik doe altijd de boodschappen”.

Klopt helaas. Eigenlijk ben je al best lang volwassenen. Te lang. Het wordt tijd om even kind te zijn.

Heb je weer contact met je echte vader? Okay dan ben je daar echt blij mee? “Ik vind het best spannend”. Je werkt, doet je best, je eerste optreden en ruimt zowaar een beetje je kamer op. Waarom? Omdat je je goed voelt! Je bent op je plek bij ons. Je zegt me dat het wel een soort familie lijkt. “Iedereen heeft wel iets en zo helpen wij elkaar gewoon” Ik wil gewoon bij Younger at heart blijven….

Maar helaas je bent 18. Verlengde jeugdwet betekent december a.s. wegwezen bij Younger at heart.

YAH: “Huh? Hoe kom je daar nou bij?”
KID: “Ja ik moest naar zo’n man van de gemeente en die zij dat ik in december andere hulp moet en ik mij maar moest orieneneren….?”

YAH: “Orieneren? Wat is dat? Oh Je bedoelt oriënteren. Waarvoor?”

KID: “Ja van wie ik dan begeleiding wil.”

YAH: “Huh?”

KID: “Ja hij zei zo dat ik dan maar eens op zo’n website moest kijken en met hun moest praten.”

YAH: “Maar we konden toch een jaar door met jou?”

KID: “Dat dacht ik ook maar die man die zij dat en ik dacht fuck die shit ik heb andere dingen aan me hoofd weet je. Dus ik dacht ik laat hem maar praten maar ik zeg het nu toch tegen jullie.”

STILTE

KID: “Ik weet ook niet man en pa heeft nu ook andere dingen aan zijn hoofd en moet ook rust.”

YAH: “Ga je nog naar je moeder? Ik weet niet man! Ik dacht het gaat wel goed met haar maar nu is ze weer opgenomen en ik heb dat allemaal al meegemaakt. Ik moet gewoon ook aan mezelf denken. Dus ik zie wel man.”

YAH: “Check. Ik ga die man van de gemeente wel even bellen”

Beste man is busy, maar hij belt terug… “met Younger at heart” zeg ik en geef aan wat we zojuist van KID te horen hebben gekregen.

In feite ben je direct uitgeluld. Waar het hem in zit? De toon, de ultieme wijsheid die mij ten gehore komt, de lekker boeien factor?

Hij zegt “Ik heb goede afspraken met hem gemaakt en wij hebben als gemeente ook doelen. Zijn kamer is namelijk altijd een zooitje en hij moet die wel opruimen”.

Ik probeer de beste man nog uit te leggen dat er wel grotere problemen zijn dan zijn kamer. En dat wij daar al 2 jaar keihard mee aan het werk zijn.

Ik krijg te horen dat Younger at heart zeker zijn best heeft gedaan, maar dat nu hij 18 is de tijd toch echt is gekomen om op zoek te gaan naar een nieuwe (zoveelste) hulpverlener waar hij opnieuw mag uitleggen dat hij al jaren er voor zijn moeder probeert te zijn,  en nu weer is opgenomen in de GGZ.

Als ik dan lichtelijk ontvlambaar mij netjes inhoud en op subtiele wijze de beste man probeer uit te leggen dat hij

op deze wijze het kleine beetje vertrouwen in de toekomst bij deze jongen volledig onderuit maait

en hem nogmaals uitleg dat zijn niet opgeruimde kamer nou niet bepaald een big issue is als je dag in dag uit moet knokken voor je geluk.

Nu word het bijzonder…
Ik krijg te horen van de beste man dat hij niet zo aangesproken wenst te worden en ik hem voor het blok zet.

Dan denk ik euh ik kan maar beter ophangen.

Maar dat doe ik niet ik sta hem nog even afrondend netjes te woord. Ik dring niet tot hem door en dat is mij niet vreemd dus waarom die laatste poging?

En hij heeft een punt. Wij zitten helaas net niet in die oh zo volwassen raamovereenkomst binnen deze gemeente waar maatwerk er niet echt toe doet. De reden hiervan kom ik een andere keer op terug. Heeft iets te maken met de hoeveelheid formulieren die je in moet vullen…

Ik bel vader en moet hem helaas vertellen dat het nog geen gelopen race is.

Hij reageert niet verbaast. “Valt niet mee te praten dat soort types. Ik bel morgen wel even met Veilig thuis”

Ik vraag hem waar we hem op dit moment mee kunnen ontlasten.

Hij geeft aan dat we er voor zijn zoon moeten zijn.

En dat zijn we…
Nog een paar maanden kun je bij ons terecht. Weg uit de ellende die jij niet kan veranderen en daarna… Dan mag je het zelf uitzoeken en kennis gaan maken met de zoveelste hulpverlener. Je bent namelijk 18.

“Ik vind echt zielig voor hem” geeft een van de andere deelnemers aan. Hij zegt me dat zo’n 20 keer die dag en dan komt die met de oplossing. “Hij mag wel bij mij wonen. Ik kan hem ook wel helpen”.

Ik zeg hem das heel lief van je,  maar ook jij moet aan jezelf denken.

Vlak voor dat we richting huis gaan zegt
KID: “Hey man heb je een papiertje dan teken ik ff een hart voor mijn moeder of is dat gay….?”

Lemp zegt: “Hey het gaat om je moeder dan is helemaal niks gay!”