Maatregelen Corona Younger at heart Update 24 maart 10:00

Maatregelen Corona Younger at heart Update 24 maart 10:00

Update 24 maart 10.00 uur 

Blijf thuis

In de afgelopen periode heeft Younger at heart uitvoering gegeven aan maatregelen die we invoerden op 16 maart 2020.

Gisteravond konden we horen dat er vanuit de overheid nog een aantal extra maatregelen bijkomen en dat we ons daar minstens tot 1 juni (of zei hij nu 1 YOU KNOW?) met z’n allen aan moeten gaan houden. En het is nu veel meer dan een vrijblijvend advies, er kan vanaf nu ook op gehandhaafd worden. Dat betekent niets meer of minder dan dat je een vette boete kan krijgen wanneer je je niet aan de afspraken houdt omdat je bijvoorbeeld met een groep op straat, in een skatepark of in een parkeergarage bij elkaar gaat hangen. Dit verschilt per gemeente maar de boete kan al snel oplopen tot 400 euro. Dat geld kun je wel beter gebruiken toch?  

 

Sociaal

Al vanaf het ontstaan van Younger at heart werken wij vanuit de overtuiging dat mee doen en ergens bij horen van enorme waarde is. Een mens is een sociaal wezen en Younger at heart heeft een sociale, stimulerende en verbindende functie. Voor ons is het dus heel erg buiten onze comfortzone om jullie aan te sporen tot social distancing. Sociale afstand is niet ons ding zeg maar. Toch kunnen we op dit moment niet anders dan jullie keer op keer vertellen hoe belangrijk dit is. Zoek elkaar niet op, blijf zoveel mogelijk thuis. Doe het niet alleen voor jezelf maar vooral ook voor de mensen om je heen: je opa, je oma, je vader, je moeder en alle andere mensen die een speciaal plekje in je heart hebben.

Afstand kan dus eigenlijk ook best sociaal zijn, dus geef het maar door: Geef het niet door!

Wanneer je niet mee kunt doen, of geen contacten met de anderen hebt die structuur en betekenis geven aan de dag, dan kan dat zeer ontregelend zijn dat begrijpen wij maar al te goed.

In de weken die voor ons liggen zullen we dan ook de telefonisch contacten met al onze leden intensiveren en alle noodzakelijke bezoeken worden afgelegd maar wel onder de volgende voorwaarden:

24 uur bereikbaar niet beschikbaar

Vooraf wordt telefonisch of via app navraag gedaan of een van beide partijen lichamelijke klachten heeft als verkoudheid, keelpijn en/ of koorts. Is dat het geval, dan wordt je niet thuis bezocht.

Bij geen klachten worden voorafgaand aan het bezoek de handen 20 seconden gewassen of gedesinfecteerd met handgel.

Tijdens ons samenzijn met de leden of leden onderling houden we 1,5 meter afstand en niet met meer dan 3 mensen tegelijk in één ruimte.

Tijdens het bezoek zullen we geen koffie, dr Pepper, Redbull, Vanilla Coke, Shandy, Optimel of andere voedingsmiddelen consumeren en/ of aanraken.

Na afloop van het bezoek zal een ieder zijn handen 20 seconden wassen of desinfecteren met handgel.

Naast de mogelijkheid om 24 uur per dag aan te schuiven aan de virtuele Younger at heart compound tafel wordt er nu hard gewerkt aan een online jongerencentrum in Twello. Hoe dit er precies uit gaat zien en hoe je er naar binnen kunt dat hoor je morgen

Op deze manier willen wij jullie een plek geven waar je elkaar kunt ontmoeten zonder dat je ook echt bij elkaar gaat hangen en je kunt houden aan de steeds dwingendere adviezen en maatregelen van zowel RIVM als de lokale en landelijke overheid.

En zeg nou eerlijk, hoe vaak heb je de kans gehad om de wereld te redden door thuis te blijven, te chillen, te gamen, te Netflixen, te chatten, beeldbellen, een bordspelletje te spelen en niet bij je opa en oma op bezoek te gaan? Word ook een

#HELD#OP#SOKKEN

Stay safe, samen zelfredzaam.

Younger at heart

 

De menselijke maat is een beetje lastig

De menselijke maat is een beetje lastig

Onze betrokkenheid is soms best een beetje lastig 

Tot mijn grote verbazing kom ik er steeds meer achter dat de menselijke maat voor veel instanties moeilijk te hanteren is en dat onze betrokkenheid bij de cliënten niet altijd op prijs gesteld wordt. Ik noem het verbazing, voortschrijdend inzicht of welke term je hier ook aan wil verbinden, het is mij om het even en het kwartje is in ieder geval opnieuw gevallen.

Heel naïef misschien maar heb ik altijd gedacht dat we als hulpverleners allemaal het zelfde in ons werk stonden, dat we simpelweg mensen willen helpen die het op eigen houtje niet meer zo goed of zelfs helemaal niet meer redden in onze maatschappij.

Dat de meeste gemeenten in zwaar weer verkeren en de zorg zo goedkoop mogelijk moet is al langer duidelijk. Dat de medewerkers van de toegang vaak tussen twee vuren moeten laveren om de hoogst haalbare zorg voor de laagste prijs binnen te halen voor de cliënt aan de andere kant van de balie maakt hun positie ook niet altijd even prettig, maar dat is allemaal nog wel te beredeneren. Dat dit soms leidt tot pittige discussies tussen zorgaanbieders en medewerkers van de gemeente hoort er vandaag de dag blijkbaar allemaal bij.

Maar hoe zit dat dan bij andere hulpverleners?

Bij andere disciplines en andere zorgaanbieders die bij de cliënt betrokken zijn, of beter gezegd die bij de cliënt betrokken zouden moeten zijn? Die vinden ons regelmatig maar een pain in the ass (dit is engels en moet je niet te letterlijk vertalen) en stellen onze betrokkenheid dan ook niet altijd op prijs. Laat ik het zo zeggen “Het wendt en/of keert als je betrokken blijft”

De vertrouwensband die wij met onze cliënten hebben is velen vaak een doorn in het oog. Onze onconventionele aanpak is vaak niet te doorgronden voor andere hulpverleners

die het liefst met copy/paste methodieken werken en de hele dag in vakjargon en afkortingen praten,

die voor iedere situatie wel een protocolletje hebben liggen en wachtlijsten de gewoonste zaak van de wereld lijken te vinden. Maar bovenal van mening zijn dat de cliënt dit ook maar voor lief moet nemen. De cliënt wordt een dossier, zijn probleem wordt een casus en de menselijke maat is vervolgens nog ver te zoeken.

Voor dit type hulpverleners is de wereld lekker overzichtelijk en op hun beurt sluiten zij ook netjes aan bij de consulenten van de toegang omdat aan de “casus” vrij makkelijk een gestandaardiseerde productcode kan worden gehangen en dat scheelt toch een heleboel discussie.

Terug naar mijn verbazing.
Je zou toch denken dat het prettig is wanneer er een club mensen bestaat die zich druk maakt voor de cliënt. Die niet bij de pakken neer gaat zitten en buiten de gebaande paden door blijft zoeken naar oplossingen die

de mens en de hulp op gang blijven houden en dit ook nog eens weten te versnellen. Of het nu gaat om zoeken naar therapie, woonruimte, werk, dagbesteding. Voor wie het nog niet weet: Het leven van de cliënt gaat ondertussen namelijk gewoon door, die zet je niet samen met de andere dossiers terug in de kast om te wachten tot er zich een oplossing aandient. Dan is het fijn dat er een club is die zich wel druk blijft maken voor de cliënt en oplossingen zoekt voor de problemen die er op dat moment spelen. Dit zou je denken. Helaas, niets is echter minder waar. Dat is namelijk lastig, en flink lastig ook, want dan moet de betreffende hulpverlener, procesregisseur, casemanager, zorgcoördinator, consulent of welke mooie functies deze mensen ook mogen bekleden dus ook actief blijven en wat nog vervelender is, dan moet hij of zij dus

buiten zijn of haar eigen comfortzone treden en de oplossingen die buiten de veilige gebaande paden te vinden zijn inpassen in het starre systeem

waarbinnen hij of zij werkt. Dat is zo lastig, dat kost heel veel energie, de nodige creativiteit en vooral vertrouwen. Vertrouwen in het gegeven dat er meer wegen zijn die naar Rome leiden en dat er maatwerkoplossingen zijn waar de cliënt baat bij kan hebben.

Vertrouwen hebben in die onconventionele club die vanuit hun oprechte band met de cliënt naast de problemen ook de mogelijkheden en de behoeftes van deze cliënt ziet.  Een club die de mens achter de cliënt weet te vinden en vanuit hun betrokkenheid in staat is vraaggericht maatwerk te leveren. Omdat ze de cliënt nu eenmaal door en door hebben leren kennen door er 24/7 voor ze te zijn…. En dat is soms best een beetje lastig ja.

Wij knokken door voor onze cliënten, gaan niet achterover zitten omdat er ‘nu eenmaal wachtlijsten zijn waar je maar mee te dealen hebt’ maar wij gaan op zoek naar alternatieven. We blijven aan de bel trekken en blijven lastige vragen stellen en daarmee maken we ons niet altijd even populair, daar zijn we ons terdege van bewust. En wanneer dan de cliënt het op zijn beurt ook lastig vindt om ons los te laten is dat toch wel een beetje begrijpelijk toch?

Begrijpelijk, maar soms best een beetje lastig. De vraag is alleen voor wie?

Ik weet wel hoe het moet

Ik weet wel hoe het moet

HET LUKT ME GEWOON NIET ALTIJD ZELF

Soms loop ik even vast, kunnen jullie me helpen? Of weten jullie iemand die mij kan helpen? Ik woon nu drie jaar op mezelf maar ik red het allemaal niet meer alleen.

Ik heb iemand nodig

Iemand die me begrijpt, iemand die weet hoe ik in elkaar zit. Iemand die weet wat ik nodig heb wanneer het me even niet lukt. Wanneer het me even niet lukt om mijn aanrecht op te ruimen. Of wanneer ik me er niet toe kan zetten die mail van de gemeente te beantwoorden. Ik weet echt wel dat ik een winterjas nodig heb maar zoals ik nu in mijn vel zit ga ik echt alleen die winkel niet in. Ik heb iemand nodig die mij aanvoelt. Het liefst iemand die net zo rustig is als ik.

Niet iemand die hyper om mij heen loopt te springen en van alles wil aanpakken waar ik nog niet aan toe ben. Gewoon iemand die mij aanvult.

Iemand die in mijn tempo met me mee gaat. Iemand die met me mee denkt over de dingen waar ik tegenaan loop. Iemand die me bij de hand pakt wanneer ik weer eens blokkeer.

Niet iemand die nieuwe problemen ziet omdat ik het nu eenmaal anders doe dan de rest maar iemand die gewoon snapt wat ik wil en waarom ik dat zo wil. Iemand die er voor me is wanneer het me zelf even niet lukt.

Ik woon drie jaar op mezelf en daar ben ik best trots op, dat hadden ze vroeger nooit van mij verwacht. Pak me dat niet af. Ik wil niet begeleid wonen. Over het algemeen red ik me prima alleen soms loop ik even vast. Dan zit ik voor mij uit te staren naar een berg met taken die ik voor me uitgeschoven heb. Dan lukt me even niks meer. Wat is het belangrijkste? Waar moet ik nu beginnen? Op die momenten komt er niets meer uit mijn vingers en loop ik alleen maar verder vast. Dan gaan de mensen ook nog eens aan me vragen of ik wel op mezelf kan wonen. Ik weet echt wel hoe het moet. Ik kan het wel maar soms lukt het me even niet.

Hoe fijn zou het zijn wanneer er op die momenten iemand is die me ziet. Iemand die me door deze momenten heen helpt. Iemand die even naar mij luistert. Met me mee denkt. Samen met mij even die mail van de gemeente beantwoordt. Even met mij naar de stad gaat om die winterjas te kopen of samen met mij mijn aanrecht op wil ruimen.

Dus niet iemand die één keer in de week een uurtje komt praten en mij uitlegt hoe ik het verder zelf moet doen.

Niet iemand die vindt dat ik zelfredzaam moet zijn en mij wel even komt vertellen hoe ik dat allemaal moet organiseren. Omdat hij dat ooit zo geleerd heeft op een cursus. Ik ben best zelfredzaam, ik woon al drie jaar op mezelf en over het algemeen gaat dat hartstikke goed. Het lukt me gewoon niet altijd zelf. Soms loop ik vast.

Hoeveel je mij ook uitlegt, hoeveel tips en trucs je mij ook aan wilt leren. Ik weet het zo langzamerhand allemaal wel. Door vallen en opstaan wijs geworden. Misschien ken ik zelf nog meer trucs en kan ik daarin zelfs jou nog wel iets leren.

Toch heb ik soms iemand nodig. Iemand bij wie ik mijn verhaal kwijt kan. Iemand die me begrijpt maar vooral iemand die me door de momenten heen helpt wanneer ik vastloop. Iemand die samen met mij mijn leven op de rails kan houden en begrijpt wat voor mij belangrijk is.

Kunnen jullie me helpen? Of weten jullie iemand die mij kan helpen? Ik woon nu drie jaar op mezelf maar ik red het allemaal niet meer alleen…