Hey das raar.

Hey das raar.

HEY DAS RAAR.

Het was wederom donderdag. Met frisse moed stapte ik in de auto richting Laren om bij Dirk op huisbezoek te gaan. Hoewel het koud was scheen gelukkig de zon dus ik vond het al best. Bijna bij Laren ging het voor de wind, ditmaal eindelijk een keer geen trekkers of fietstocht fietsende mensen die me de weg versperden. Maar toen…

Ik wachtte op een tegenligger die voor mij de Ehzerbrug overging. In al mijn geduld betrad ik het smalle bruggetje, eenmaal overgestoken doemde er een man in een oranje hesje op. Midden op de weg, hij wenkte een andere tegenligger die gestaag doorreed. Ik dacht: Hey das raar. Ik stopte, deed mijn raam omlaag en riep hem toe, “Goedemorgen meneer, waar moet u naar toe?” Ik dacht: misschien is hij gewoon op weg naar Laren dan geef ik hem wel ff een lift, of is hij verdwaald. De oudere man zal waarschijnlijk gewoonweg niet weten hoe navigatie op een hightech mobiele telefoon werkt. Terwijl hij dichterbij kwam zag ik raar gekrabbel op zijn oranje hesje.

De oudere man zal waarschijnlijk gewoonweg niet weten hoe navigatie op een hightech mobiele telefoon werkt.

Maar het was helemaal geen gekrabbel. De boodschap op het oranje hesje was duidelijk: “Neem mij niet mee! Maar bel dit nummer.” Ik dacht: Hey das raar. Let wel ik stond eigenlijk een beetje half midden op de weg, dus ik zei: “meneer ik zet de auto even aan de kant en komt u maar even wachten met mij dan bel ik even het nummer op uw hesje.” Zo gezegd zo gedaan, meneer wilde eigenlijk direct bij mij instappen, maar het hesje had mij al gesommeerd meneer niet mee te nemen, gelukkig had hij dus al een hesje aan dus hij kon geoorloofd aan de kant van de weg staan. Ik vroeg meneer naar zijn naam en belde het nummer. Een vriendelijke jongeman nam op: “Goedemorgen met Lodewijk”, waarop ik reageerde: “Goedemorgen met Roger van Younger at heart, ik sta hier met Richard, hij was een stukje aan het wandelen en weet niet zo goed waar hij heen moet, maar ik zag dit nummer op zijn hesje dus ik dacht ik bel maar even.” Ik vertelde waar wij stonden en Lodewijk wist waar dat was, “Ik kom er aan”, zei hij.

Terwijl ik samen met Richard aan het wachten was vertelde hij me dat ff een lekker stukkie wilde wandelen maar dan niet meer wist waar hij precies heen ging. Elke auto had hij in de smiezen: “Kijk daar komt er weer één, oh die slaat af. En nog een. Gaat rechtdoor,” ik zei: “Blijf maar gewoon even hier staan Richard, Lodewijk komt er zo an.”

“Goedemorgen met Roger van Younger at heart, ik sta hier met Richard, hij was een stukje aan het wandelen en weet niet zo goed waar hij heen moet.”

Na een kleine 10 minuten kwam Lodewijk aangereden, hij stopte achter ons en ik vertelde Richard dat zijn taxi er was. Ik bracht hem naar de auto deed de deur open en hij stapte in. Ik gaf Lodewijk een hand en zei: “Hier hebbie em hoor, de wandelaar.” Lodewijk heeft zich tig keer verontschuldigd en vertelde dat het wel eens vaker is gebeurd en dat de meeste mensen best boos konden worden omdat deze dementerende man dus zo ‘los’ buiten loopt. Hij bedankte me, waarop ik reageerde met: “Geen dank joh, en das raar, mensen zouden toch niet boos moeten worden maar misschien juist wat meer op onze medemens moeten letten.” Richard bedankte me ook, hoewel ik betwijfel of hij nog kon herinneren dat ik de autodeur voor hem had opengehouden.

“Wat ben jij dan laat?”, zei Dirk toen ik bij hem aan kwam. “Klopt,” zei ik, “maar ik was precies op tijd voor iemand anders vanochtend…”

 *De gebruikte namen zijn vanwege privacy redenen gefingeerd.