De jeugdzorgen in het jongerenwerk en de jeugdzorg

De jeugdzorgen in het jongerenwerk en de jeugdzorg

Jongerenwerk en/of jeugdzorg

 Yoast SEO zegt “The copy scores 23.5 in the test, which is considered very difficult to read” Dat klopt, het is geen luchtige stof.

Je moet wel knettergek zijn om van je roeping je werk te maken; op basis van je voorbeeldfunctie een bedrijf starten, werkgever te worden en andere goede voorbeelden aan te nemen, deze een contract te geven en samen met een super team van gelijkgezinden te geloven in de menselijke maat en je cliënten te begeleiden met simpelweg leven.

Verbinden

Is Topnotch!, hip en tijdrovend, net zoals netwerken. Wij verbinden ons dus alleen met maatschappelijk inhoudelijk belangrijke kwesties die de jongeren en zijn of haar netwerk echt verder helpen. Individuele psychosociale begeleiding, de ontwikkeling en privatisering van futureproof jongerenwerk zijn thema’s waar wij dan ook zeer uitgesproken opvattingen over hebben. Dat doen we graag door middel van het adviseren en formuleren van simpele beleidskaders, die door gemeenten uitgevoerd kunnen worden. Een must! Want, helaas wordt de kloof elke dag steeds groter tussen wat er in de gemeente hokjes op Ipads of laptops wordt genotuleerd, bedacht, of beter uitkomt en de uitvoering daarvan. We zien het dan ook als onze plicht om onze tanden hierin te blijven zetten. Daardoor blijven we met onze voorbeeldfunctie geloofwaardig en betrouwbaar voor degene die we vooruit helpen. Jongeren met en zonder…

Hoe vertaal je straat, for real, culture, LIGAF en de intensiteit van de sommige problematiek richting beleidsmakers?

Hierin zijn we eigenzinnig, soms lastig, maar desalniettemin heeft door al die jaren het belang van onze doelgroep centraal te stellen en menig knuppel in het hoenderhok een aardige movement op gang gebracht.
Veel van onze jongeren staan inmiddels zo op de rails dat ons gedachtegoed op veel gebieden vervolg krijgt en we steeds meer gevonden worden.

Street knowlegde & simplicity

Wij zijn graag op straat, in de wijk en bij de mensen thuis achter de voordeur. Onze analyse blijft; beleidsnota’s maken, herijken van visie, het wiel keer op keer opnieuw uit willen vinden zijn één ding, maar zodra de gemeenten gaan denken dat de zaken goed geregeld zijn begint het pas.

De vraag is of het ook uitgevoerd kan worden en of het daadwerkelijk de jongeren en jongvolwassenen vooruit helpt. We zien dat de politiek vaak bij het niet slagen van het gekozen beleid wordt afgerekend terwijl er toch echt veel te veel beleid gemaakt wordt door een beleidsambtenaar met nauwelijks kennis van zijn of haar portefeuille.

Een beleid dat absoluut niet aansluit bij de werkelijke problemen en oplossingen. Wil je dat goed kunnen doen, dan kan dat alleen als je dag in dag uit laat voeden door de mensen op wie dat beleid betrekking heeft. De jongeren en jongvolwassenen.

Hoe kun je street knowledge en simplicity toepassen in wet- en regelgeving?

Wij worden als intermediair steeds meer uitgenodigd om te spreken over de problemen maar des temeer over de oplossingen die we toepassen in de uitvoering. Er is veel meer mogelijk dan vaak gedacht wordt door de zeer complexe zaken te versimpelen en te normaliseren.

Aanbesteding & indicatie circus

Voorafgaande aan de transitie van de jeugdzorg hebben wij het aanbesteding & indicatie circus van voorspelt. Nu is het aan de orde van de dag en bepaalt het helaas hoe het leven van de jongeren of jongvolwassenen eruit komt te zien. In welke gemeente woon je en welke consulent of ambtenaar bepaalt hun toekomst? Dat speelt overal:

Jongeren vragen ons daadwerkelijk of het zinvol is om te verhuizen met de wetenschap of het vermoeden dat ze in een andere gemeente betere ondersteuning kunnen krijgen.

En het gekke is… soms is dat zo, maar meestal is ons advies om te blijven zitten waar je zit. Wij geloven er absoluut in dat een subsidierelatie, een contract of het verkrijgen van een beschikking geen automatisme mag zijn. Maar dat deze zorg helaas door de regelgeving bureaucratischer dan ooit en “strictly business” is geworden moge duidelijk zijn. Het gaat om zoveel mogelijk zelfredzaamheid, (wat soms onmogelijk is), juridisering, afdekken van financiële alsmede zorg inhoudelijke risico’s en dan het liefst zo goedkoop mogelijk.

Het is een karikatuur van waarover het zou moeten gaan. Het werkt voor de doelgroep zeer demotiverend en het ergste is dat ze er aan gewend zijn geraakt. Niet in de zin van ‘dit kan er ook nog wel bij’, maar van ‘het is wat het is’.

Verjongen en meer lef tonen

Onze kritiek is echter altijd opbouwend, “positief vooruit” zit ons in het hart, anders kun je geen jongeren en jongvolwassen helpen. Dit geldt overigens voor iedere jeugdhulpverlener in Nederland.

Gezien de complexiteit van onze werkzaamheden houden we het graag simpel. Helaas zien we hier wel alle jeugdhulpverleners mee worstelen in een bureaucratisch gedrocht als het sociaal domein. We blijven onszelf wijsmaken dat het niet onuitvoerbaar is.

Want wat je moet anders, de hoop opgeven? Dat schaadt de jongeren, de kinderen of de jongvolwassenen en de ouders die jouw hulp en hoop zo hard nodig hebben.

We zijn dus kritisch maar optimistisch ten opzichte van gemeenten. Sinds de transitie zie je de gemeenten, maar ook de landelijke politiek zeker verjongen en meer lef tonen. De menselijk maat voel je terug in het debat en die ervaren we door de hoeveelheid aan vragen om advies te geven m.b.t. preventie, future proof jongerenwerk & hulpverlening die onlosmakelijk zijn verbonden met individuele psychosociale begeleiding en nazorg.

Verademing

Daar waar de verkokering binnen de gemeenten zo groot is dat de ervaringen die zijn opgedaan niet gebruikt worden bij de inkoop van preventie, jeugdhulpverlening, begeleiding en nazorg worden wij nu gevraagd om nieuwe inzichten.

En het grappige is dat de tips en adviezen over hoe je jongeren vandaag de dag kunt bereiken of ze met rust moet laten zowel voor de doelgroep die we begeleiden ook voor de gemeenten een verademing blijken te zijn. Door intensief samen te werken en gemeenten te begeleiden bij hun werkzaamheden zien we dat de rol van de verantwoordelijk ambtenaar of consulent meer aansluit op de doelgroep.

We konden ze bijvoorbeeld vertellen om geen formele brieven aan zorg mijdende jongeren en gezinnen meer te schrijven. “U wordt aanstaande dinsdag verwacht voor een evaluatie of onderzoek bij het WMO loket, het CJG, het centrum voor Werk Inkomen”, maar dat echt aan de hulpverlening, die het gezin al langer kent over te laten. Of geen huisbezoeken meer aan te kondigen om opnieuw te indiceren bij jongeren die door blijvende diagnoses en de daarmee samenhangende problematiek meer thuis horen in de WLZ.  Mensen kunnen die brief vaak niet eens lezen. Niet omdat ze niet kunnen lezen, maar bijvoorbeeld door hun problematiek de sleutel van hun brievenbus kwijt zijn en geen geld hebben om via de bewindvoerder bij de woningbouw een nieuwe sleutel aan te vragen

Veel van onze jongeren zitten in een isolement, komen niet verder dan hun vertrouwde buurt; die gaan niet naar het gemeentehuis, de hulpverlening of een loket. Die reizen niet alleen met de bus of trein. Die lopen met een beetje geluk iets verder naar de Aldi of Lidl in plaats van de AH.

Wie bedenkt zoiets?

De rol van de gemeenten is helaas voor veel jongeren 2much en onnodig. Door minder na te denken over dat wat goed voor een jongeren is kun je ze ook geen rare voorstellen doen in het aanbieden van of doorverwijzen naar passende hulpverlening.

Gemeenten zijn na de transitie alles behalve achterover gaan leunen. Ze werken zich kapot. Echter zijn nuchter nadenken en simplicity van de agenda bij de gemeenten verdwenen.

Dat vertaalt zich onmiddellijk door in de uitvoering, veel mensen met know-how zijn vertrokken. Echter zien we bij de gemeenten dat er steeds meer mensen worden aangenomen om te scannen. D.w.z. kijken of ze kunnen voldoen aan de hulpvragen van steeds meer jongeren. We zitten er met de neus teveel boven op.

Dat steeds meer kleine aanbieders failliet gaan heeft te maken met het feit dat de gemeenten het hele proces op de verkeerde manier inrichten. Afschalen, korte indicaties, korte contracten zijn al met al weinig duurzaam en onzeker. Geen enkel bedrijf houdt zijn hoofd dan boven water en er is geen hond die deze onzekerheden aan zijn cliënten kan verkopen. Deze versnipperde begeleiding, door het verloop van personeel, betekent dat cliënten geen vertrouwensrelatie meer met hun begeleider aan gaan en dat is funest voor succesvolle begeleiding.

Zoveel aanbieders, meerdere (raam)overeenkomsten, verschillende contracten, procedures en partijen. Mensen moeten eerst langs een WMO of CJG, die ze dan meestal doorverwijst naar de gevestigde orde; de grote jongens die zich in het verleden al bewezen hebben. Behaalde successen in het verleden bieden echter geen garanties meer voor de toekomst. Dit geldt al helemaal voor de GGZ, die realiseert zich dat en zoekt nu naar nieuwe antwoorden op vragen van de cliënt.

De vraag vanuit de jeugdhulpverlening luidt: “Wie bedenkt zoiets?”
Hierop komen geen antwoorden dus daarom geven wij het antwoord al vanaf 2007 zelf.

Onrecht

De zorg vragende of mijdende doelgroep heeft in het leven al genoeg onrecht ervaren en heeft recht op antwoorden. Dat zijn we ze namelijk verplicht. Weg bij je moeder en via de crisis door naar een pleeggezin. Daarna van instelling naar instelling, van leefgroep naar leefgroep worden verplaatst. Dat is gelukkig niet de tijdlijn van de meeste jongeren, maar die bereiken we d.m.v. de jongens die we begeleiden wel. Preventie door nazorg.

Een jeugdhulpverlener weet dat door alle onrecht veel jongeren een destructief gerechtigde aanspraak opbouwen.

Simpel gezegd: omdat ze zoveel is overkomen dat ze beschadigd, voelen ze langzaam het recht om de schade op een ander en zichzelf te presenteren. Dit destructief recht wordt dan helaas omgezet in destructief gedrag

en dit geldt nu dus ook voor veel jeugdzorg instellingen die zoals gezegd failliet zijn gegaan.

Echter door de door de focus te leggen op de abnormaliteit van dit gegeven en je cliënten te moeten bevestigen in het onrecht wat ze is aangedaan door nog meer onrecht, zullen deze jongeren steeds meer het recht voelen om dit onrecht op het systeem te verhalen.

De gemeenten en politiek moeten zich ervan bewust zijn dat ze met de complexiteit van het zorgsysteem een signaal afgeven dat jongeren een ondergeschoven kindje zijn en deze gek van boosheid en verdriet worden. Ze zullen nog harder gaan schreeuwen om aandacht, hunkeren naar liefde, een schouder en stoppen met hopen op een betrouwbaar netwerk. Daar wordt “strictly business” risky business!

Het gedrag van deze jongeren & jongvolwassenen zal nog meer aantonen dat ze klaarblijkelijk net zoals de jeugdzorg en de GGZ zelf te onmachtig zijn om hier invloed op uit te oefenen.

Begrip

Dit is de de eerste les die wij samen met onze jongeren de beleidsmakers vaak leren. Dat zij doordraaien zegt niet zoveel over deze jongeren alleen, maar over een jeugdzorg systeem dat haar niet geeft waar jongeren ten diepste recht op hebben. De pijn van veel jongeren en jongvolwassenen is zo groot, dat wij geleerd hebben om preventie binnen onze werkzaamheden prioriteit te geven. Dus niet de cliënten in een vergevorderde ontwikkeling van onrecht pur sang, maar juist al die kids waar het onrecht zich voor het eerst laat zien. Door anders op dit onrecht te reageren, heb wij enorm veel mogelijkheden om de ontwikkeling van dit onrecht te temperen.

De reacties vanuit het systeemdenken werken vaak onrecht-bevestigend en daar kan geen enkele hulpverlener mee uit de voeten.

Wij zullen dus ook nooit met alles wat we in ons hebben de cliënt vertellen dat het beter moet, anders kan en dat ze sociaal maatschappelijk zelfredzaam moeten worden. Dat zijn ze op hun level namelijk al lang. Het betekent namelijk “je past je maar aan” en dat is niet nodig. Daar komt nog eens bij dat jongeren ons nooit zullen zeggen “Jullie hebben gelijk, ik zal mij aanpassen” Nee ze zullen de deur dichtsmijten en roepen: “Jullie begrijpen er geen flikker van”

Als je op de betonvloer geboren bent, je broertjes en zusjes ziet vertrekken naar verschillende pleeggezinnen, je oma je heeft misbruikt, je moeder weer opgenomen is in de GGZ, je door toedoen van creditboys met dezelfde problematiek een paar telefoonabonnementen hebt afgesloten en je ze niet kan betalen. Je vader is doodgeschoten, je stiefvader teveel zuipt en de wereld zo druk is dat je continue met een koptelefoon op moet lopen en het jongerencentrum sluit dan hebben ze allemaal gelijk.

Dan begrijp je er helemaal niks van en ben je niet in staat om de wereld voor jongeren te verbeteren. Deze jongeren zullen zich onbewust blijven bewegen in een zorgsysteem dat het gevoel van onrecht voedt om op een destructieve manier hun verhaal te blijven vertellen.

Veel jongeren lukt het niet om woorden te vinden voor hun intense verdriet. Ze vertellen hun verhaal met gedrag, uit onmacht en boosheid die niet begrepen wordt maar wat ze  wel keer op keer proberen te zeggen. Het helpt ze alleen de pijn tijdelijk niet of minder te voelen, maar het lost niks op.

Tweede les: Erkenning

De tweede les is om te erkennen dat de jeugdzorg dus blijkbaar niet bij beleidsmakers begrepen wordt en vele mensen, werkzaam in de jeugdzorg, op het punt staan zelf de deur te dicht te smijten aangezien het systeem rondom preventie en jeugdzorg teveel afleid van de zorg an sich. Het systeem begrijpt zichzelf niet eens en dit wordt erkend door het VNG.

Wij leren de beleidsmakers en consulenten dat vaak de goedbedoelde en liefdevolle interventies in feite een volgend vinkje op de waslijst van onrecht zijn bij deze jongeren. Ze zitten niet te wachten op een belerende vinger, een zoveelste doorverwijzing, een piramide van Maslow of simpelweg de opmerking dat de skateboardbaan volgens de richtlijn van de gemeente misschien wel te hoog is.

Ze vragen om een oprecht luisterend oor en ze geven d.m.v. “the finger” al heel lang aan dat gemeentes hun vinger, of beide handen beter kunnen gebruiken om de iets te enthousiaste beterweter op de stoel van de hulpverlener mond tot stilte te manen. 

Ze willen gehoord en geholpen worden en niet keer op keer aan een vreemde moeten vertellen hoe het eigenlijk echt met ze gaat en waarom ze welke ondersteuning nodig hebben.

Doorverwijzen of doorgeschoten?

En pas na een succesvol gesprek waarin de werkelijke problematiek, een werkelijke behoefte, een preventieve maatregel ten dele in beeld komt is er vaak nog meer nodig of het is heel simpel. Neem ze serieus en geef ze een keuze, om zo te voorkomen dat ze uit beeld verdwijnen of ze je vertellen dat je het tegen niemand mag vertellen.

Anders gezegd: als je als gemeente het gesprek niet oprecht aangaat omdat daar op voorhand geen geld voor is of ze geen alternatieven biedt in zorg op maat en preventief aanbod en niet net zoals school verplicht maakt,

dan ga je akkoord met het verkleinen van de kans op professionele hulp.

De vele jongeren die wij al die jaren bereiken en zelf inmiddels het goede voorbeeld voor anderen zijn en de gemeenten adviseren, zijn namelijk – vaak pas na heel veel met ons praten, lang nadenken en twijfelen – gebruik gaan maken van het vertrouwen dat wij ze van begin af aan bieden. Een jongere zal echt nooit wanneer hij met zijn scooter of waggie langs een CJG, Wmo loket, een gemeentehuis of een een praktijk voor therapie rijdt, afstappen en aanbellen om vervolgens te zeggen: “Kunnen jullie me helpen”? Het gaat niet goed met me.’

Deze deuren gaan pas open als jongeren langdurig in veilige omgeving vertrouwen hebben gekregen en helaas biedt niet altijd het gezin dit centrum van vertrouwen.

Hij is het zat!

Hij is het zat!

EN GEEF HEM EENS ONGELIJK

 Vrijwel iedere deelnemer bij ons loopt hier tegenaan. Bijverdienen met een Wajong en er vrijwel niks aan overhouden. Een stage vergoeding die je weer in kan leveren. Dit motiveert echt voor geen meter.
Vandaar…….Hij is het zat en schreef het volgende

Ik ben het zat

Zat om constant aan te horen dat ik onder het wettelijk minimum moet werken terwijl dit minimum juist is gemaakt om uitbuiting te voorkomen.

Ik ben het zat om meer moeite te moeten doen om een baan te krijgen en te behouden dan Henk en Ingrid.

Ik ben het zat om altijd maar domme opmerkingen aan te moeten horen van mensen die meer verdienen dan ik en zeggen dat ik maar mijn handje op moet houden of maar moet werken voor een hongerloon en dat hun dan geloven dat dat goed voor me is.

Nee bitch ik beroof je liever van je geld dan dat ik ga bedelen.

Ik ben het zat om gemarginaliseerd te worden tot ik er psychopathische trekjes van krijg.

Ik ben het zat om aan te horen dat ik zogenaamd gehandicapt ben terwijl niemand kan beargumenteren wat die handicap nou precies is.

Ik ben het zat om via re-integratie trajecten mongolen baantjes aan te “moeten” nemen wanneer ik een complete waslijst naar ze toe stuur met meer dan 100 bedrijven waar ik zou willen werken.

Ik ben het zat om altijd zo weinig geld te hebben dat ik net rond kan komen en haast niet uit kan gaan met vrienden.

Ik ben het zat om mijn zusje te laten wachten tot ik genoeg geld heb om eindelijk een keer met haar op vakantie te kunnen.

Ik ben het zat om altijd maar te overleven in plaats van te leven door regels die mijn hele leven inperken tot ik gestoord word.

Ik ben het zat om zogenaamd niks te hebben aan mijn huidige diploma’s door de wajong regelingen en discriminatie op de Nederlandse arbeidsmarkt.

Ik ben het zat om te horen dat ik niet eens voor mij zelf mag beginnen zonder dat er financiële consequenties aan vast zitten zoals het in een keer kwijtraken van bewindvoering en geld af te moeten staan aan het UWV.

Ik ben het zat dat ik niks “mag” verdienen, sparen of uitgeven.

Ik ben het zat om voor weinig geld mezelf zogenaamd kapot te moeten werken voor een werkgever die hier dan ook nog subsidies voor krijgt.

Ik ben het zat dat niemand de psychologische impact inziet van jaar in jaar uit van weinig rond “moeten” komen terwijl ik gewoon diploma’s heb.

Ik ben het zat om als “zwak en kwetsbaar” gezien te worden vanwege het feit dat ik een wajong heb terwijl juist marginalisatie en uitbuiting een mens kwetsbaar maakt, al mijn zintuigen werken, ik zie, ik hoor, ik zit niet in een rolstoel, ik mis geen ledematen, ik heb geen spraakgebrek en toch “moet” ik onder het wettelijk minimum werken.

Ik ben het zat om van zo weinig te moeten rondkomen dat ik niet eens het verwijderen van mijn verstandskiezen en het repareren van mijn laptop kan betalen.

Ik ben een Nederlands staatsburger met slechts 1 nationaliteit en ik heb rechten.

Vandaar dat ik eis dat ik een normaal salaris mag verdienen zonder aan regels verbonden te zitten die me arm houden.

Ondertekend…

 

Programma van eisen Honk Voorst

Programma van eisen Honk Voorst

WACHTEN TOT ZE HET VOOR ONS BEDENKEN?

Een lijst? Een programma van eisen? Hoe je het ook wil noemen. In het kader van futureproof jongerenwerk en de verhuizing van ons Honk stellen we onszelf hier de vragen. Vragen waarop wij de antwoorden al hebben, of nog net niet.  Denken jullie met ons mee? Samen vragen of antwoorden bedenken? Twijfels uitspreken of reageren als je het eens of oneens bent.

We vragen dus om input of een reactie online. Snapchat, FB, Insta, of via mail.

info@youngeratheart.nl

Help ons de lijst met vragen en suggesties aanvullen. Jullie vragen, ideeën en wensen vind je dan hieronder terug

Word supporter van het Honk

Succes

 

PROGRAMMA VAN EISEN (UPDATED TODAY)

Waarom moet het Honk in Twello verhuizen?

Omdat er op de plek van het honk een nieuwe woonwijk komt.

Wanneer gaat het honk verhuizen?

Geen idee, er wordt echter al wel gesproken over een tijdelijke plek. 

Gaat Younger at heart dan weg?

Nee toch? Wij zijn namelijk de beste.
Tenmiste, dat zeggen jullie en heel eerlijk vinden wij dat zelf ook.

Waarom een tijdelijke plek?

Eeeuh? Daar komen we later nog op terug

Wat is tijdelijk?

Hoogstwaarschijnlijk 3 jaar is ons verteld. Wat het plan daarna is weten wij ook niet, maar blijkbaar is er een plan. 

Komt er wel weer een skatepark

Dat is wel een vereiste, daarom heet deze lijst een programma van eisen.

Samen met een sportclub?

Een vraag dus waar jullie op mogen reageren. Is dat een strak plan of een beetje vaag.

Een zwembad bouwen?

Das echt een leuk idee, maar complete onzin. Als je wil zwemmen ga je maar zwembad de Schaeck, daar hebben ze ook een hoge duikplank. Bommetje!

Zijn jullie op een nieuwe plek nog steeds op woensdag open?

Sowieso, maar we overwegen wel om middels het Turnkey principe ruimte 24/7 toegankelijk te maken. Dwz, voor degene met mad verantwoordelijkheidsgevoel. Je zou dan gebruik kunnen maken van de studio, private sessies op de mini. Bezig met dat shirtjes project of je nieuwe video schieten voor een green screen.

Verantwoordelijkheidsgevoel?

Ja die boys, die de ander in de gaten houden. Zichzelf op de vingers weten te tikken. Je weet wel “zelfinzicht”

Zelfinzicht?

Jij snapt hem. Zo niet dan mag je niet via turnkey naar binnen

Oh dus eigenlijk zeggen jullie?

Juist, Binnen wordt niet gesmoked, gesnoven of gezopen. Lachgas is niet om te lachen en je houdt de ruimte incl faciliteiten heel.

Das echt een goed idee

Mee eens, we onderzoeken de mogelijkheid om je online aan te melden. Op deze wijze weten wij wie er binnen is.

Is dat niet duur?

Jeugd heeft de toekomst en kost geld, maar we weten zeker dat de Voorster samenleving jullie hoog heeft zitten. De gemeenteraad is zich hier van bewust en zal best in de buidel willen tasten, mits er goed plan is en we inzichtelijk kunnen maken dat dit plan preventief van onschatbare waarde is.

Bijdehand!

Klopt, wij geven graag het goede voorbeeld

Programma van eisen? Dat was het?

Natuurlijk niet! Er komt meer input van jullie en van ons. Wij hebben nu de tijd op, maar de lijst vullen we aan met jullie reacties en de laatste ontwikkelingen!
We houden elkaar op de hoogte!

Yah TV Issue #37 Scootersprint 2019 Voorst

Yah TV Issue #37 Scootersprint 2019 Voorst

LEKKER DAGJE…

Echt een lekker dagje, Dave was helemaal in zijn nopjes. Er waren broodjes voor Dave, Snickers en koffie. Dave heeft lekker gezeten en mensen als verkeersregelaar te woord gestaan. Dat doet Dave als geen ander. Hij is echt een hele fijne verkeersregelaar. Dave kan mensen betoveren met zijn woorden. Mensen zijn gek met Dave als verkeersregelaar. Vince vindt hem ook te gek. En vertelde ons dan ook meerdere keren de dag wat

Dave voor een achterlijk fijne kerel  wel niet is. Dave houdt ook van Scooters.

Wij overigens ook, maar de absolute man van deze dag was natuurlijk Willian. Deze dude is echt volledig in het moment en multifunctioneel inzetbaar. Hij heeft alles in zijn kofferbak. Je kan het zo gek niet bedenken of hij heeft het. Iedereen bedankt!. Special thanks of course voor de NSSC. Klasse klappers, vriendelijke jongens en de zaakjes goed geregeld. Wij houden ervan en wellicht tot volgend jaar.

Video by Palitdproductions of course. You know the name. You know the Game.

Honk Voorst in Twello verhuist

Honk Voorst in Twello verhuist

HONK VERHUIST

Ho ho ho geen paniek! Zo snel zal het niet gaan. We hebben nog even. 2 jaar? 3 jaar? Al met al is het ons ook nog niet helemaal duidelijk. Dat we weg moeten dat staat vast. U kunt dat hier lezen.

Aangezien wij vanuit de Voorster samenleving hierover toch wel het een en ander aan vragen krijgen, d.w.z. de jongeren, kinderen alsmede hun ouders maken zich zorgen,

Wat gebeurt er dan met de skatebaan?
Waar moeten ze dan naartoe?
Waar kun je dan sm$%ken?
Ik moet wel met jullie praten

vonden wij het een mooi moment om de pagina http://www.honkvoorstintwello.nl online te knallen.

Middels deze website kun je Supporter worden van het Honk!

Das echt lachen. Haha. Even lachen voor twee. Hahahaha.

Meld je nu aan! Support het Honk, het skatepark, Wifi, Wall of fame, studio en een beamer.

Wij houden je op de hoogte en zullen je exclusief vragen om mee te denken, want waar een wil is is een weg Honk.