18+ 

Net 18 jaar. Volwassen dus. Al 2 jaar begeleiding van Younger at heart. Vertrouwen gewonnen. Duurde ff maar eindelijk. Hij praat. Ziel en zaligheid op tafel. “Fucking hey, Jij kreeg en krijgt het flink voor de kiezen” En dan begint het….Na een hoop ellende zie je hem groeien. Hij lacht weer en gaat voorzichtig denken aan zijn eigen toekomst. Even niet meer voor mama zorgen, maar zorgen maken dat doe je wel. Pa rent zich in ieder geval de benen uit het lijf en wil alleen het beste voor jou. Mijn complimenten zo zien wij de papa’s helaas niet iedere dag.

Je werkt keihard en je weet dat je op de goede weg bent. Muziek is alles en eveneens je houvast. Rhymes & beats helpen jou communiceren. Die bars liegen er niet om. Hier GGZ, daar crisis, opnames, psychoses, angst, pillen en sieraden. “Eigenlijk moet ze toch voor mij zorgen” zeg je dan. “Ik doe altijd de boodschappen”.

Klopt helaas. Eigenlijk ben je al best lang volwassenen. Te lang. Het wordt tijd om even kind te zijn.

Heb je weer contact met je echte vader? Okay dan ben je daar echt blij mee? “Ik vind het best spannend”. Je werkt, doet je best, je eerste optreden en ruimt zowaar een beetje je kamer op. Waarom? Omdat je je goed voelt! Je bent op je plek bij ons. Je zegt me dat het wel een soort familie lijkt. “Iedereen heeft wel iets en zo helpen wij elkaar gewoon” Ik wil gewoon bij Younger at heart blijven….

Maar helaas je bent 18. Verlengde jeugdwet betekent december a.s. wegwezen bij Younger at heart.

YAH: “Huh? Hoe kom je daar nou bij?”
KID: “Ja ik moest naar zo’n man van de gemeente en die zij dat ik in december andere hulp moet en ik mij maar moest orieneneren….?”

YAH: “Orieneren? Wat is dat? Oh Je bedoelt oriënteren. Waarvoor?”

KID: “Ja van wie ik dan begeleiding wil.”

YAH: “Huh?”

KID: “Ja hij zei zo dat ik dan maar eens op zo’n website moest kijken en met hun moest praten.”

YAH: “Maar we konden toch een jaar door met jou?”

KID: “Dat dacht ik ook maar die man die zij dat en ik dacht fuck die shit ik heb andere dingen aan me hoofd weet je. Dus ik dacht ik laat hem maar praten maar ik zeg het nu toch tegen jullie.”

STILTE

KID: “Ik weet ook niet man en pa heeft nu ook andere dingen aan zijn hoofd en moet ook rust.”

YAH: “Ga je nog naar je moeder? Ik weet niet man! Ik dacht het gaat wel goed met haar maar nu is ze weer opgenomen en ik heb dat allemaal al meegemaakt. Ik moet gewoon ook aan mezelf denken. Dus ik zie wel man.”

YAH: “Check. Ik ga die man van de gemeente wel even bellen”

Beste man is busy, maar hij belt terug… “met Younger at heart” zeg ik en geef aan wat we zojuist van KID te horen hebben gekregen.

In feite ben je direct uitgeluld. Waar het hem in zit? De toon, de ultieme wijsheid die mij ten gehore komt, de lekker boeien factor?

Hij zegt “Ik heb goede afspraken met hem gemaakt en wij hebben als gemeente ook doelen. Zijn kamer is namelijk altijd een zooitje en hij moet die wel opruimen”.

Ik probeer de beste man nog uit te leggen dat er wel grotere problemen zijn dan zijn kamer. En dat wij daar al 2 jaar keihard mee aan het werk zijn.

Ik krijg te horen dat Younger at heart zeker zijn best heeft gedaan, maar dat nu hij 18 is de tijd toch echt is gekomen om op zoek te gaan naar een nieuwe (zoveelste) hulpverlener waar hij opnieuw mag uitleggen dat hij al jaren er voor zijn moeder probeert te zijn,  en nu weer is opgenomen in de GGZ.

Als ik dan lichtelijk ontvlambaar mij netjes inhoud en op subtiele wijze de beste man probeer uit te leggen dat hij

op deze wijze het kleine beetje vertrouwen in de toekomst bij deze jongen volledig onderuit maait

en hem nogmaals uitleg dat zijn niet opgeruimde kamer nou niet bepaald een big issue is als je dag in dag uit moet knokken voor je geluk.

Nu word het bijzonder…
Ik krijg te horen van de beste man dat hij niet zo aangesproken wenst te worden en ik hem voor het blok zet.

Dan denk ik euh ik kan maar beter ophangen.

Maar dat doe ik niet ik sta hem nog even afrondend netjes te woord. Ik dring niet tot hem door en dat is mij niet vreemd dus waarom die laatste poging?

En hij heeft een punt. Wij zitten helaas net niet in die oh zo volwassen raamovereenkomst binnen deze gemeente waar maatwerk er niet echt toe doet. De reden hiervan kom ik een andere keer op terug. Heeft iets te maken met de hoeveelheid formulieren die je in moet vullen…

Ik bel vader en moet hem helaas vertellen dat het nog geen gelopen race is.

Hij reageert niet verbaast. “Valt niet mee te praten dat soort types. Ik bel morgen wel even met Veilig thuis”

Ik vraag hem waar we hem op dit moment mee kunnen ontlasten.

Hij geeft aan dat we er voor zijn zoon moeten zijn.

En dat zijn we…
Nog een paar maanden kun je bij ons terecht. Weg uit de ellende die jij niet kan veranderen en daarna… Dan mag je het zelf uitzoeken en kennis gaan maken met de zoveelste hulpverlener. Je bent namelijk 18.

“Ik vind echt zielig voor hem” geeft een van de andere deelnemers aan. Hij zegt me dat zo’n 20 keer die dag en dan komt die met de oplossing. “Hij mag wel bij mij wonen. Ik kan hem ook wel helpen”.

Ik zeg hem das heel lief van je,  maar ook jij moet aan jezelf denken.

Vlak voor dat we richting huis gaan zegt
KID: “Hey man heb je een papiertje dan teken ik ff een hart voor mijn moeder of is dat gay….?”

Lemp zegt: “Hey het gaat om je moeder dan is helemaal niks gay!”